Foto
|
Mijn zus, verkleed als Judas Iscarioth.
|
|
Algemene info
| Leeftijd | 23 |
| Geboren op | 06/11/1985 |
| Geslacht | m |
| Status | verliefd |
| Woonplaats | Grembergen/Gent |
| Provincie | Oost-Vlaanderen |
| Land | België |
Contact | Email | minotaurus44@hotmail.com |
| Msn,Icq.. | |
| Website | |
| Chat | |
Karakter | Lievelingskleur | | bruyn. | | Muzieksmaak | | Ik ben een folkie met rockinvloeden. Maar bovenal hou ik van het nummer: Elbow, my morning jacket, rufus wainwright, anthony & the johnsons, wilco!!!, buckley, broken social scene, deus, uncle tupelo, sufjan stevens, smashing pumpkins, velvet underground, depeche mode, tears for fears, the who, beatles, nine horses, jeff tweedy, ryan adams, david gray, richard thompson!, the smiths, herpes, telemakos, mefresh, maryl, captain iglo & the fishsticks | | Films | | Film is een relatief nieuwe kunsttak voor me, but I'm getting there...Here goes nothing: the shining, apocalypse now, american beauty, lolita, pulp fiction, donny darco, requiem for a dream, a beautiful mind, elephant, monster, Gods and Monsters, C.R.A.Z.Y, Pink Narcissus, Priscilla, Queen of the desert, White noise, Perfect Creature, Dogville, Mulholland Drive, en ik vergeet nog tal van andere... | | Televisie | | Undercover lover, sex & the city (samantha you fox!). | | Games | | Ik ben niet zo een gamer (ook al spreken mijn kotgenoten dat tegen). Ik ben verslaafd, nu goed? | | Boeken | | Peter Verhelst, Tom lanoye, Alan Hollinghurst, Elsschot, Gerard reve!, Patrick Süskind, Cees Nooteboom, Ruyslinck, Tartt, Walschap... de klassiekers... | | Hobby´s | | volleyen, zingen, gitaar spelen, seks!, tekenen, schrijven, zuipen, roken, ... | | Sport | | Volleybal | | Lievelingseten | | nicotine en teer | | Huisdieren | | Jb en pino (de mens, niet de vogel) | | Extra info | | In de naam van
Je moeder heeft je verraden, en dat kan je zien aan je gedragingen
Schichtig en angstig verbaasd reageren
Zonder ook maar een woord van eer
Aan je voorbij te laten gaan
Wie kan er bestaan?
Wie heeft er blaam aan dat niemandsland
Van snuisterijen, bedrog en verdriet?
Ik niet. Ik giet me vol verdriet
Onder de avondzon verbaas ik me er over
Dat ik nog steeds niet niets ben geweest.
Help mij me te verliezen
in een brij van kadavers en lijken.
Opdat ik jou helpen kan.
Alles van waarde heeft je verraden.
|
|
Nieuws |
«
‹
(1/4)
›
»
|
| vrijdag, 18/04/08 14:09 | Eerste filmpje van mezelf on line: me playing you are my sister...
http://www.youtube.com/watch?v=8ezoABrT_zI | | vrijdag, 04/04/08 11:00 | "En dat noemt zichzelf dan een kenner!" balkte Schubert de ezel toen hij het stro opvrat dat hem in de koude wintermaanden voor zijn neus werd gegooid. Schubert had het over babe, het varkentje dat ondanks zijn fysiek voorkomen opperde dat hij de mensen begreep.
Babe was verliefd geworden op zijn eigen spiegelbeeld. Hij had net een boek van Oscar Wilde gelezen en hij besloot dat de enigste belangrijke strekking uit het gehele canonieke literatuurwezen het estheticisme was. Babe vond zich zodoende een lekker zwijn. Om er jonger uit te zien nam hij elke dag een verkwikkend strontbad dat hij zelf had aangelegd in een hoek van de stal. Die kuur deed hem goed. Hij zag er wel anderhalf jaar jonger uit, als je de stront wegdacht allicht. Zijn dieet bestond uit aarsmaden, lintwormen en pieren. Goed voor mijn lijn, bezwoer hij allengs. Babe was erg menselijk voor een varken. Ook hield hij zich bezig met hemeltergende vragen zoals of de lippen van Angelina Jolie wel natuurlijk waren, en of Robbie Williams nu al dan niet met Heath Ledger in de bergen van Brokeback van jetje had gegeven. Zijn Bijbel was de Dag Allemaal. "Alles wat daar in stond", bedacht Babe, "was eenvoudigweg de waarheid". Eigenlijk was Babe maar een simpel varkentje. Simpel, maar hoogst ongevaarlijk. "Wel wat anders dan die moslimzwijnen die de Koran uitroepen tot het summum van beschaving", dacht Babe. Hij had net de film van Geert Wilders gezien en was vast besloten een rabiaat moslimhater te worden. Nu, haat was niet iets wat inherent verbonden was aan de emotionele gesteldheid van zijn lijf en leden. Evenmin wist het knuzzelige varkentje wat een moslim was. Een moslim moest volgens Babe wel zoiets zijn als Schubert de Ezel, bedacht hij. Harig, hoogst vervelend, en onophoudelijk balkend als er weer eens een vlieg op zijn kop scheet. "Het wordt de hoogste tijd dat de Dag Allemaal een artikel over moslims schrijft, teneinde een objectief beeld over moslims te kunnen vormen", mijmerde Babe en hij wentelde zich in zijn strontbad. | | vrijdag, 04/04/08 00:56 | afscheidsgedicht
Soms word ik wakker
Spijs en angst tevree
Dan dwarrel ik neder onder de morgenstond gedwee
Is er hoop op verlangen, teneinde de morgen te overtreffen?
Ik hoop op niets en alles op een zware ochtendroes, opdat alles teneinde loopt
Zoals het ooit begonnen is, leeg en onvervuld
Onder de loverenbomen, genoten van een arcadisch landschap,
Liefde geweten heb ik, voor en van
in maïsvelden namen we elkaar, in tenten vertaalden we lieve woorden
in wat een grove leugen was
Ik ga dood aan angsten, grappen haal ik niet meer uit het leven ontbeert.
Eerder te kiezen voor een luguber vervallen tranendal
Opteer ik het licht in de optiek van de nacht
1 heldere bliksemschicht doorbreekt de nachtelijke razernijen
Een bulken van adem, een gieren van wind
Een niet aflatende angst, een onversmaadbare ochtendstond
Wist ik niet wat gedaan en zal ik het nooit weten
Het leven heeft veel te bieden voor zij die het omarmen.
Uit: gedichten-bruynen
| | woensdag, 02/04/08 11:26 | Ik zat met kloppend hart voor de kleurentelevisie,
en dacht: ‘Zijne Heiligheid zal toch wel gewag maken
van het toenemend verval der zeden?’
En ja hoor, nauwelijks was hij begonnen, of ik hoorde al:
decadentia, immorale, multi phyl ti corti rocci;
influenza filmi i cinema bestiale
contra sacrissima matrimoniacale
criminale atheistarum rerum novarum,
(et cum spiritu tuo), cortomo:
nix aan de handa.
Het was jammer, dat het zo kort duurde.
Maar toen het uit was, was er fijne muziek van het leger.
Ik vind dit leven al geweldig. En straks nog
het eeuwige leven in de Hemel. Je vraagt je weleens af:
‘Waar hebben wij het aan verdiend?’
Uit: Gerard Reve-De Blijde Boodschap (1973)
| | zondag, 30/03/08 01:05 | | Als onderschrift op mijn grafzerk zou ik graag de volgende redengevende zin neergezet zien: "Hij liep niet in de valkuil van het leven, maar daar hield het dan ook bij op." "Ach, Roel, je bent weer je emotionele lamentabele zelf." riep Johnny, terwijl hij van zijn sigaret lurkte. "Ik zal eens haarfijn je drogredenering uit de doeken doen. Ten eerste is de enige reden waarom je nooit in een valkuil bent gelopen, dat je helemaal niet kunt lopen. Je rent als een achtergestelde nicht die net een monsterlul in zijn aarsopening binnengedrongen kreeg. Ten tweede weet je absoluut niet wat het leven inhoudt. Niemand weet dat, en degene die beweert dat hij het leven begrijpt is een achtergestelde nicht die net een monsterlul in zijn aarsopening kreeg binnengedrongen. Ten derde, en dat is misschien de voornaamste reden, houdt het nooit op. Het is te zeggen. Je lamentabele emotionele zelf ligt dan wel onder de zoden, de mensen die je dierbaar waren, zijn moreel verplicht om op allerzielen je grafsteen te komen bezichtigen, en dan zullen ze een woordje wisselen over de tristesse van je emotionele lamentabiliteit. Zo zeer zelfs, want je moet het empathisch vermogen van je medemens niet onderschatten, dat het bezit van hen neemt. Het houdt nooit op. Nooit. En hier hou ik er mee op. |
|
x. 