Info
Leeftijd 28
Geboortedatum 10/10/1989
Geslacht v
Status verliefd
Registratie 10/06/16 08:13
Forumposts recent 23
Profielposts recent 28
 
25/09/18 12:26
Een slecht plan is ook een plan
14/09/18 14:17
Guuurl. Ik vind het fijn dat ik toch een beetje invloed heb op iemand met mijn nieuwsposts. The struggles are real sometimes.
12/09/18 15:05
't is niks :' )
12/09/18 14:56
:') TIS AL GOE MANNEKES
09/09/18 00:22
LOVER LOVER COME TO ME DONT SAY IT AINT SO ALL THIS TIME EVENINGCRIES LOOLOLOLOSEEMS THE BEST IS YET TO COOOOM
SCREAM IT IT OUT BOOOOOY

vioolken
Nieuws
Just might have tapped into your mind and soul
You can't be sure
Soms zit ik op de bus, zoals nu. Eigenlijk zit ik quasi iedere dag op de bus. Zoals nu.
Het zijn die momenten van onderweg zijn die veel mensen aangrijpen om de dingen te doen waar ze normaal gezien geen tijd voor hebben. Maken. Tijd voor maken.
Bijpraten met de buurvrouw. Een oude bekende. Muziek luisteren. Lezen.
Of niets, gewoon niets doen. Uit het raam kijken, denken aan vanavond. Herhalen, in uw hoofd, wat ge niet moogt vergeten, of wat uw vrouw zijdelings, naast haar neus weg, zei net op het moment dat ge wou vertrekken. Plannen, eender wat in eender welk moment in de toekomst. Soms uw hele toekomst.
Of dromen, dagdromen noemen we dat. Observeren, u afvragen waarom de man tegenover u voortdurend zijn rechter oog toe knijpt. Heeft hij nog een rechter oog? Hij draagt een bril. Ah, hij doet zijn oog open. Blauw, hij heeft het nog. Wat wil hij beter zien? De kleine man, wie is hij geweest. Wacht, al die senioren. Kan ik in de trekken van hun gezicht herkennen wie ze geweest zijn toen ze mijn leeftijd hadden? Kan ik een heel universum bij elkaar bedenken, vol met wie zij zijn geweest? Wat hebben ze opgegeven? Ze hebben vast al veel verloren. Liefgehad. Oh, ik hoop dat ze hebben liefgehad. De man recht over mij drukt zijn rechter ooglid weer samen. Waarom? Hoe zouden de mensen die ik nu ken er uit zien op hun leeftijd? Misschien is mijn lief de man met de wenkbrauwen en de zak sandwichen tussen handpalm en ijzeren staaf geklemd. Zijn gezichtsuitdrukking en aanwezigheid even hard en stuurs als de vastberadenheid waarmee die zak wordt omklemd. Nee, dat is niet mijn lief.
En ik, wie van hen ben ik? Ik kijk rond en de mond van iedere vrouw die ik zie beperkt zich tot de vorm van een streep, de ene mondhoek al wat lager getrokken dan de ander.
Nee, niet ik. Ik zit ook niet op deze bus. Later, later. Niet mijn mond.
You know your tailbone? It used to be a tail. That pink part in the corner of your eye? Your third eyelid. The appendix used to help us digest tough foods. Now it does nothing. The story of our evolution is the story of what we leave behind, what we've discarded. Our bodies only hang on to the things we absolutely need. The things we no longer have use for, we give up, we let go.

Why does it feel so good to get rid of things? To unload? To let go? Maybe because when we see how little we need to survive, it makes us realize how powerful we actually are. To strip down to what we really need. To hang on to only what we can't do without. Not just to survive but to thrive.
It doesn't interest me what you do for a living. I want to know what you ache for and if you dare to dream of meeting your heart's longing.
It doesn't interest me how old you are. I want to know if you will risk looking like a fool for love, for your dream, for the adventure of being alive.
It doesn't interest me what planets are squaring your moon. I want to know if you have touched the centre of your own sorrow, if you have been opened by life's betrayals or have become shrivelled and closed from fear of further pain.
I want to know if you can sit with pain, mine or your own, without moving to hide it, or fade it, or fix it.
I want to know if you can be with joy, mine or your own; if you can dance with wildness and let the ecstasy fill you to the tips of your fingers and toes without cautioning us to be careful, be realistic, remember the limitations of being human.
It doesn't interest me if the story you are telling me is true. I want to know if you can disappoint another to be true to yourself. If you can bear the accusation of betrayal and not betray your own soul. If you can be faithless and therefore trustworthy.
I want to know if you can see Beauty even when it is not pretty every day. And if you can source your own life from its presence.
I want to know if you can live with failure, yours and mine, and still stand at the edge of the lake and shout to the silver of the full moon, 'Yes.'
It doesn't interest me to know where you live or how much money you have. I want to know if you can get up after the night of grief and despair, weary and bruised to the bone and do what needs to be done to feed the children.
It doesn't interest me who you know or how you came to be here. I want to know if you will stand in the centre of the fire with me and not shrink back.
It doesn't interest me where or what or with whom you have studied. I want to know what sustains you from the inside when all else falls away.
I want to know if you can be alone with yourself and if you truly like the company you keep in the empty moments.