| | Lievelingskleur | | Ik ben een man. Echte venten hebben geen voorkeuren ivm dingen zoals kleuren.
| | Muzieksmaak | | Muziek is behang, achtergrond, het doet niets ter zake.
(en stiekem verafgood ik Eminem, maar dat blijft tussen ons)
| | Films | | LOTR, natuurlijk. Lost in Translation (Scarlett, lieve schat, laat ons trouwen). Kill Bill (hoe meer ik ze zie, hoe overweldigender ik ze vind.), Old Boy (me zelden zo overdonderd gevoeld als na het zien van deze film), Million Dollar Baby (ontroerend en diepzinnig). (en uit nostalgie: Terminator 1 & 2)
| | Televisie | | The Soprano's , Coupling (Humor werkt altijd volgens dezelfde mechanismen, het is soms zo genant makkelijk maar ik kan er toch maar mooi mee lachen), The Office, Friends (ook ik heb recht op mijn portie puberaliteit).
Ik heb onlangs the simpsons herontdekt en die zijn nog steeds fantastisch. En Six feet under is ook verrassend onder de huid kruipend. En natuurlijk In de gloria en in iets mindere mate Het Eiland.
ps: Alle fast show en co gedoe is voor primitieve mensen.
| | Games | | Championship manager, natuurlijk. (en dammen) Sinds kort ook fifa2006, vooral sinds ik van 'J. Lecoque' de beste speler van het spel gemaakt hebt. (en hij verdedigt de kleuren van club brugge!)
| | Boeken | | Grunberg, de non-fictie van Karel van het Reve. Coetzee is fenomenaal maar je moet eraan wennen. Het complot tegen Amerika- Roth. Catch 22-Joseph Heller. Het verdriet van België. Het rad des tijds als er ontspand moet worden en Waterschapsheuvel uit nostalgie. De verhalen van Roald Dahl.
En voor de rest ben ik heel erg kritisch en door mijn korte aandachtsspanne slaag ik er nauwelijks in boeken uit te lezen. Er zijn veel mensen met erg weinig talent. Ja Tom Lanoye en Annelies Verbeke, het gaat over u!
| | Hobby´s | | Ledigheid tot in het oneindige. De gedachte een hobby te hebben schrikt me toch enigszins af. (Of beter gezegd: hobby's is voor jannetten!) | | Sport | | Passief zowat alles. Sport is emotie, sport is lijden, sport is beleving, sport is winnen, sport is verliezen, sport is leven, sport is dood.
Actief is het alleen mijn dood.
| | Lievelingseten | | Goh, zoetigheid, zoute dingen, kaas, pasta's... veel en veel te veel eigenlijk.
Eten zijn dingen die je in je mond steekt en die eventueel lekker zijn. Daarom wil ik ook aan alle bv's en alleenstaande mannen en vrouwen vragen aub te zwijgen over koken en niet te doen alsof het geheim van het bestaan in 'lekker verse ingredienten' vervat zit. Ik dank u.
En sinds enkele maanden eet ik noch vlees, noch vis noch gevogelte doch de eerste die het in zijn kop krijgt mij een veggie te noemen kan een flinke pets op zijn gezicht krijgen.
| | Huisdieren | | Mijn kat heeft Aids.
| | Extra info | | Ik hou van diepzinnigheid maar met mate. Het moet zichzelf vooral geen diepzinnigheid gaan noemen want dan wordt het genant. En lang leve alles relativerend cynisme dat alles kapot maakt en niks herstelt maar wel geborgenheid schenkt. (en oja, lees eens een boek!)
|
|
| |
«
‹
(1/304)
›
»
|
| donderdag, 04/02/10 12:25 | De dood heeft het op mij gemunt. Hij loert overal, begerig naar mij kijkend, verlangend naar mijn onschuldige, veelbelovende vlees waarin hij zijn koude klauwen genadeloos kan boren.
Vorige week ging ik met het vliegtuig naar Spanje. Aangezien onze vlucht om 6.30 ’s ochtends vertrok zaten we rond half vijf in de wagen.
Op de Brusselse ring besef ik plots dat ons vliegtuig wel eens zou kunnen neerstorten. Een milde paniek vervult me. Ik besluit mezelf te kalmeren met de geruststellende gedachte dat vliegtuigen uitermate veilig zijn en dat ik –statistisch gezien- meer kans heb om te komen op weg naar de luchthaven dan tijdens de vlucht. Gerustgesteld door deze gedachte begin ik verontrust om me heen te kijken, wachtend op de vrachtwagen die ons met zijn felle lichten aanrijdt en vermorzelt. Bij elke oprit die we voorbij rijden, sta ik oog in oog met mijn sterfelijkheid.
Veilig op de luchthaven aangekomen vraag ik een keer of zeven aan mijn vader of het potlood dat ik meeheb om aantekeningen te maken in mijn filosofisch boek wel door de veiligheidscontrole zal geraken. Wanneer ik daar zonder enige problemen kan doorwandelen, ben ik verbouwereerd. Terroristen met heel scherp geslepen potloden zouden met een minimum aan inspanningen een vliegtuig kunnen overnemen en het op Brussel laten neerstorten. (Overigens, tijdens de terugreis zal er iemand enkele minuten op het toilet zitten. Ik zal me zorgen maken of de persoon geen bom in elkaar aan het knutselen is en me afvragen of ik moet gaan aankloppen om de zelfmoordenaar in verwarring te brengen.)
Als het vliegtuig op de landingsbaan snelheid maakt, hoop ik dat het crasht. Mijn overlevingskansen schijnen mij op die manier hoger dan wanneer er op enkele kilometers hoogte een defect optreedt. Wanneer het vliegtuig verscheidene honderden meters heeft geklommen, wens ik stiekem dat er ergens anders ter wereld een vliegtuig ontploft om de statistieken zo in mijn voordeel om te buigen, wat natuurlijk –zo besef ik onmiddellijk- een geheel onzinnige redenering is.
Mijn vader die aan het raampje zit, zegt: “We vliegen de wolken in.” En inderdaad, door het glas zie ik enkel nog het grijs van de wolken die boven Zaventem hingen. Maar zijn het wel de wolken of is het misschien de rook van onze brandende vleugel? Ik ruik niets verbrands maar wat wil dat zeggen? Dat deden de Joden in de treinen ook niet.
De kapitein heet ons welkom op de vlucht. Hij heet Henry De Schutter en ik bedenk dat dat een typische naam voor een alcoholicus is.
Als Henry de cockpit verlaat om naar het toilet te gaan of de stewarddessen de piloten eten brengen en de deur van de cockpit lang laten openstaan, besef ik dat terroristen met scherpe potloden nu elk moment kunnen toeslaan.
Alles gaat goed en na twee en een half uur beginnen we te dalen. Alweer vliegen we doorheen een dicht wolkendek en ik vraag me af hoe nauwkeurig zo’n radar eigenlijk is en of de onze niet gesaboteerd zou kunnen zijn? Ik zie hem zo voor me, de technicus in Zaventem die met een sardonische glimlach aan ons vliegtuig prutst om wraak te nemen op zijn ontrouwe vrouw. Er lopen heel wat gekke mensen rond op deze wereld, mij maak je niets wijs.
Uiteindelijk komen we veilig toe op onze bestemming en neem ik ’s middags een duik in de –overigens ijskoude- Middellandse zee. Daar verbeeld ik me dat - wanneer ik iets vaag glibberigs rond mijn been voel- ik word aangevallen door een van die dodelijke kwallen met hun ontzettende pijnlijke beten. Ik schat in hoever het appartement nog is en of ik nog tot daar zou kunnen strompelen om hulp te krijgen.
De dood staart mij zonder enig mededogen recht in de ogen. Ik bedenk dat leven nu ook weer niet zo belangrijk is en dat mijn angsten onzinnig zijn. Ik voel me gesterkt, krachtig, de meerdere van de situatie. Voor alle zekerheid wandel ik toch maar de zee uit.
| | zondag, 31/01/10 23:36 | Normaal gezien zou hier nu een wat hoogdravend stukje staan maar het meisje waarop ik een crush heb, wil niet dat ik over haar schrijf.
Ja, dat was het dan wel zo'n beetje.
En hoe gaat het nog met jullie? | | woensdag, 20/01/10 21:11 | Hallo,
Mijn naam is E. Ik zeg E omdat dit mysterieus klinkt en ik wil vermijden dat mijn vrienden dit lezen. Toch zal ik hen op een avond, waarschijnlijk morgen, vertellen over mijn blog. Eerst zal ik hen de link niet willen geven maar als ze een half uur blijven aandringen, zal ik met gespeelde tegenzin toegeven.
Ik schrijf deze tekst omdat ik het niet makkelijk heb. Ik ben namelijk verliefd geworden op een jongen die mij niet wil. Je kan je niet voorstellen hoe vaak ik me daar al slecht heb over gevoeld, hoeveel uren ik al heb liggen piekeren in mijn bed terwijl de slaap maar niet wil komen.
Niemand raakt me zo als hij, niemand heeft mij ooit zo kwetsbaar gemaakt. Ik haat hem omdat hij dat kan, omdat hij die macht over mij heeft.
Maar dat is vanaf nu voorbij want ik wil me niet langer slecht voelen door hem. Ik beloof mezelf dat hij voorbij is en dat ik verder zal gaan met mijn leven.
Ik ga opnieuw sporten. Ik denk niet dat ik er heel slecht uitzie –hoewel, Hij kan me zo onzeker laten voelen- maar binnenkort word ik vierentwintig en dan zet het eerste verval in. Omdat ik nog steeds vrijgezel ben –ik heb teveel tijd aan Hem besteed- moet ik wat strakker worden wil ik nog een begerenswaardige jongen aan de haak slaan. Ik heb een vriendin gevraagd of we gaan lopen en ze heeft toegestemd. Volgende week beginnen we en ik ben zeker dat ik me beter zal voelen. Ik zal ook mijn zelfrespect terugwinnen dat ik door Hem ben kwijtgespeeld. Met de avondlijke vreetbuien zal het net zo goed gedaan zijn. Vaarwel Ben & Jerry’s!
Verdomme, ik merk net op dat ik in de vorige paragraaf de woorden hem en hij altijd met hoofdletter heb geschreven. Waarom doe ik dat toch? Waarom wil ik mezelf altijd zo’n pijn doen, waarom kan ik hem niet gewoon loslaten? Het heeft vast iets te maken met mijn vader maar daar praat ik liever niet over.
Ik zit bij een impro-comedy gezelschap. Dit betekent dat wij op optredens alles improviseren. Wij komen dus doodleuk op, vragen het publiek om trefwoorden en zuigen dan zonder enige aarzeling alles uit onze duim.
We repeteren elke week en de maand voor een optreden twee keer per week. Wanneer ik dat doe kan ik mij helemaal uitleven. Toch blijft hij ook dan in mijn gedachten en dat haat ik. Waarom kan hij me nooit met rust laten?
Jullie willen nu waarschijnlijk allemaal weten waar ik hem heb leren kennen. Wel, hij was een vriend van een vriend en ooit gingen we eens met z’n allen uit. Ik dans heel wulps. Ik heb aanzienlijke borsten die ik tijdens het dansen accentueer en ik beweeg sensueel met mijn heupen. Na die avond voegde hij me toe op facebook. We spraken nog wat af, van het een kwam het ander en toen hebben we enkele keren seks gehad.
Hij wou geen relatie. Hij vond dat alles perfect ging tussen ons. Het deed me pijn, ik wou elke keer zeggen dat we het contact moesten verbreken maar eenmaal hij op mijn kot was, lukte dat me niet. De momenten die hij bij me doorbracht waren heerlijk, de tijd vloog voorbij.
Uiteindelijk hebben we toch een relatie gehad maar al na twee weken maakte hij het gedaan, hij voelde zich te beklemd. Ik besloot hem toen nooit meer te zien –of toch niet tot ik het verwerkt had- maar we bleven op een of andere manier in bed belanden.
Nu doen we dat soms nog. Gisteren bijvoorbeeld. Toen hij er was, was het weer net als vroeger. Maar het kan nooit meer zijn als toen, daarvoor heeft hij me teveel gekwetst en heb ik teveel zelfrespect. Als hij me zou terugwillen, zou ik neen zeggen, daar ben ik zeker van.
Hij is echt verleden tijd, ik weet dat het me nu gaat lukken. Maar waarom moet het zo verdomd veel pijn doen? Waarom Hij?
| | maandag, 28/12/09 03:17 | Ik ben hiernet naar een pleintje gewandeld dat juist buiten de Leuvense ring ligt. Dat pleintje wordt ingesloten door twee grote kantoorgebouwen die ’s nachts natuurlijk leeg zijn. Ik vind plaatsen waar normaal een grote drukte heerst maar die als ik er ben verlaten zijn heel rustgevend. Aan de vierde zijde van het pleintje liggen treinsporen die iets verder in het station overgaan.
Vorig jaar kwam ik vaak bij dat pleintje. In het station kocht ik voor twintig cent een grote kauwgombal, op mijn mp3 speler draaide Nirvana –meestal All Apologies en Come As You Are- en ik liep daar gewoon wat rond. Ik had toen een crush op een meisje dat ik nauwelijks kende maar haar naam was mooi en mysterieus. Ik was verliefd op haar naam. Er is geen verliefdheid zo onschuldig als die op een naam, een beeld, een indruk. Wie blind verliefd is op een reëel persoon, heeft geen scherpe blik of te weinig fantasie.
Ik fantaseerde vaak dat dat meisje en ik de laatste trein namen naar om het even waar, daar de hele nacht zouden rondhangen en wat praten om vervolgens ’s ochtends terug te keren.
Nu stond ik daar weer, mijn armen op de leuning, naar de sporen kijkend die vele meters onder me lagen. Ik volgde hen met mijn blik tot ik in de verte het donker in staarde. Ik had heel even een gevoel van oneindigheid -alsof die treinsporen me overal heen konden brengen- tot ik me realiseerde dat die sporen niet tot oneindig lopen maar tot Landen, Hasselt of Genk.
De gedachte dat enkele uren later mensen op die treinen zouden zitten, met hun aktetas tussen hun benen of op hun knieën, maakte me blij en boos. Ik voelde een puberale superioriteit maar ook mededogen met hun vreselijke lot dat nooit het mijne zou zijn. Wat een futiel leven, hoe onbetekenend! Toen kwam het besef dat er niet veel anders op zit en dat dromen van een intens en bijzonder leven dat de moeite waard is vermoedelijk onmogelijk en onnozel zijn.
Ik heb soms –net zoals iedereen- het gevoel dat ik niet het leven leid dat ik wil leiden maar datgene dat voor mij gekozen wordt. Mensen hebben verwachtingen van je en dus doe je dat maar, ook al heb je geen benul waarom of beleef je er niet zoveel plezier of voldoening aan. Dat is echter niet de beangstigende gedachte. Wat werkelijk vreeswekkend is dat ik –en jij waarschijnlijk ook- geen flauw benul heb wat te doen indien die dwang zou wegvallen. Er is niets dat ik graag genoeg doe om er mijn hele leven aan te wijden, ik kan niets bedenken dat mij de zekerheid zou geven dat ik in mijn laatste minuut dat ik leef geen diepe spijt zou hebben van gemaakte keuzes.
Ik flirt –zelfs vandaag nog- via sms met een meisje waarvan ik redelijk zeker weet dat ze mij wil, maar dat te bang is om er echt wat van te maken. Wat verontrustend is, is opnieuw niet dat ik haar nooit zou krijgen, maar dat als dat lukte, ik niet zou weten wat ermee te doen. Er zijn geijkte formules –je kijkt samen een film terwijl je wat wijn drinkt, erna heb je seks, na een maand of drie ga je samen een weekendje weg, nog drie maanden later ontmoet je elkaars familie en na een jaar wordt het zoetjes aan tijd om aan samenwonen te denken- maar daar heb ik weinig aanleg voor. Dat is een beetje sneu.
Ik verafschuw poëtische mijmeringen over treinen, treinsporen of stations. Ze zij te gemakkelijk en al te vaak gedaan. Toch zetten ze ook mij aan tot nadenken en een diepzinnige beschouwing of twee. Iedereen is hetzelfde, altijd en overal.
| | dinsdag, 22/12/09 11:48 | Mijn vriend – zo heb ik vandaag ontdekt- eet oogballen. Mijn vriend is homo, ik ben gewoon eenzaam en pragmatisch.
Mijn vriend eet oogballen en dat is geen metafoor. Ik bedoel niet dat liefde blind maakt of stuur niet aan op een poëtisch inzicht. Neen, mijn vriend heeft een mesje en een lepel op zak waarmee hij de ogen van dode dieren verwijdert. Vandaag heb ik hem betrapt. Hij zat aan de keukentafel en toen ik binnenkwam lag er een oogbol voor hem en was hij op iets anders aan het kauwen.
Ik wou dat ik – in naam van het dramatisch effect- kon zeggen dat het oog me aanstaarde maar dat was niet zo. Het lag daar gewoon op de tafel te liggen, een hoopje ingezakte blubber.
Ik vroeg hem wat hij deed en hij antwoordde onmiddellijk heel eerlijk. Nu ik erover nadenk, verbaast dat me. Als ik op zulk een manier betrapt zou worden, zou ik liegen. Vertrouw nooit mensen die niet liegen of niets te verbergen hebben. Waar de schaamte eindigt, begint de waanzin. Mijn vriend is een waanzinnige. Of misschien houdt hij gewoon van me. Ook dat is verdacht.
Ik vroeg hem of hij ooit een mensenoog had gegeten. Hij bevestigde. Ik vroeg hem hoe hij dat verkregen had, was het misschien het oog van iemand die wij kenden? Neen, zei hij, het was een onbekende. Ik vroeg of hij er iemand voor vermoord had. Hij reageerde verontwaardigd en zei dat hij geen monster was. Het blubberoog lag nog steeds voor hem. Hij nam het tussen duim en wijsvinger, drukte er wat op waardoor de ene kant uitzette, likte er snel aan en stak het toen in zijn mond. Hij beet nog niet maar liet het door zijn mond rollen.
“Je moet beginnen met ontpelde druiven, die voelen een beetje hetzelfde aan.
Volgens vele culturen en spreekwoorden allerhande huist de ziel van de mens in zijn ogen. Dat is misschien het geval maar daar doe ik het niet voor. Het voelt simpelweg heerlijk. Ze zijn zacht, een beetje warm, glijden lekker door je mond en als je erop bijt springen ze open wat een verfrissend gevoel is. Meer is er heus niet aan.”
Ik keek hem aan. Ik leef samen met een krankzinnige. Een krankzinnige die van mannen en oogbollen houdt.
|
|
