ClarenceLibertine
|
Ik lag nog te slapen,
in de zetel,
in het park.
Een mollige bries,
nee,
een glimlach
sloeg wat zonnestralen om m’n ogen.
Mijn zetel
week in een tweetel
voor een bank en een golfje strand
Ik riep je nog met m’n handen
maar je hoorde me niet.
Vastgebraden bakte ik mezelf wat moed
en wuifde een tweede keer haar rug tegemoet,
haar zeearmen, golvend langs haar heen
haar benen,
gehavend
maar alleen.
Ik lag nog te slapen,
in de zetel,
in het park.
Een mollige bries,
nee,
mijn hart
verloren
aan een glimlach
in mijn ogen.
|
20/11/08 15:28 |
