PoppedEye
|
De braakliggende dodenakker strekt zich voor mij uit en vult de volledige horizon met zijn doolhof van marmeren kruisen en verheffingen. De zoutlucht van tranen rolt aan mijn neus voorbij. Hier, tussen al die stofkisten, leggen ze jou neer. De uitvaart heeft zijn haven van grond bereikt. We dekken je toe met een deken van rozen en anekdotes.
Nachten die evengoed dagen konden zijn, zijn al gepasseerd. Je was al ver weg, en nu ben je nog verder. Maar op hetzelfde moment ben je toch dichtbij.
Ik herinner me nog die typische geur die in het Aachense appartement rondzwierf. Ook de soep met een heel klein beetje Maggi-kruiden proef ik nog altijd in mijn mond. Je was ziek, maar terwijl ook zo gezond, bijvoorbeeld, wanneer je mij snel wat geld in de handen duwde, wat mama dan niet mocht zien. Ook de hevigheid waarmee je mij verdedigde, de wandelingen die we maakten, de grapjes die je vertelde zijn (net als jij) onvervangbaar.
In het donkere appartement lag je dan in je ziekenbed tussen twee rails. Alles hield jou gevangen die dagen. Vanuit de aangrenzende kamer klonken altijd de gedempte geluiden van de tv. Daar zat opa dan in zijn zetel, het raam altijd gesloten, de ene kankerstok na de andere op te zuigen. Ook hij werd verteerd, niet alleen door de sigaretten. Hij, de stoere bokser en bouwwerker van vroeger die alles meegemaakt had en dat ook met plezier vertelde, kon jou niet helpen. Hij deed wat hij kon om het gemakkelijker te maken, maar lukken deed het niet echt. Nadat je wegsukkelde in de diepe zwarte tunnel, maakte men je wakker; het was immers tijd voor een stukje taart met de blije familie. Aan tafel werd er meestal niet veel gepraat, nog minder gelachen. De verhalen waren op, er was niets meer te zeggen. ‘Mag ik misschien even de…? Ah dankeschön’ was mijn gewoonlijke gepraat gevolgd door een grimas die iets van een glimlach weg moest hebben.
Zelfs de dood is niet gratis, hij kost het leven.
We wisten allemaal dat het ging eindigen waar het begonnen was; in het ziekenhuis. Bij het laatste bezoek kreeg ik geen woord uit mijn keel en tranen maakten zich meester van mij. Niet-wetend wie ik was zei je dat ik niet moest wenen, dat het wel goed zou komen. Eten deed je al lang niet meer, maar als ik dan kwam en je in een vlaag van duidelijkheid je kleinzoon weer herkende, deed je toch je best om mij gerust te stellen. Het laatste wat ik je gaf, behalve die laatste kus op het voorhoofd, was een ijsje. Altijd dacht je eerst aan anderen dan aan jezelf. Iedereen moest zich goed voelen, dan kwam jij pas. Alleen zou je je nooit meer goed voelen….
Een week later stond mijn vader aan de schoolpoort en kwam mij zoeken. ‘Oma is dood….’ Ik dacht niet dat het zo snel zou gaan. Een week later haalde de priester met je gezicht op de achtergrond, een foto uit je gloriedagen, herinneringen op en vertelde jouw levensverhaal. Hij kende je niet eens, maar toch wist hij meer dan ik ooit geweten heb. Nu is het te laat om je echt te leren kennen. Toch hou ik mij vast aan datgene wat ik weet, het maakt mij sterk.
Zelfs jouw begrafenis bracht mensen dichterbij; oude ruzies in de familie werden bijgelegd, ik leerde mijn stiefzus kennen, praatte weer met papa.
‘Opnieuw schijnt de zon, het leven gaat verder’ zeggen ze wel eens. Nooit zal ik jou vergeten.
Wat een groot cliché om mijn gevoelensdrift mee te beëindigen, maar ik besef nu dat clichés vaak met een reden aangehaald worden. Ze komen zo dicht bij het bedoelde….
|
19/08/08 22:30 |
ForgottenWishes
|
welwel!
Da's helemaal niet slecht!
Knap werk!
|
19/08/08 23:14 |
ButterxFlie
|
als ge mij nog 1 keer durft te vragen mijn mening hierover te geven dan ga ik morgen niet mee schoenen kopen. Verdomme, ge weet dat ik het goed vind. Ge weet dat ge beter zijt als mij. Pestkop
|
20/08/08 00:35 |
PoppedEye
|
ik ben ni beter, ma k wil wn da dit topic hoger staat zodat er meer mense hun mening geven enzo xd
|
20/08/08 00:36 |
rudi
|
mijn bomma's gaan zoiets niet krijgen als ze doodgaan
die hebben liever dat het rijmt
ik vind het in nog wel orde, al zou ik zo nooit een heel boek uitkrijgen
en het moet autobiografisch zijn, anders vind ik het niet goed
maar dan zou het wel geloofwaardig geschreven zijn
het heeft iets oprechts, maar om één of andere dingen hou ik nooit van dingen die over grootouders gaan
|
20/08/08 09:57 |
BULLETRIDE
|
wowie sebas, well done^^
|
20/08/08 18:48 |
Wim89
|
kippevel krijg ik ervan. prachtig dus!
|
20/08/08 18:53 |
superthomaz
|
Ik ben enigzins aangenaam verrast. Het gaat natuurlijk ook wel over een begrafenis en dat is een zeer dankbaar onderwerp. Niet enkel omdat ge geneigd zult zijn veel meer emotie in uw tekst te leggen, maar ook wel omdat er een heel leven wordt herdacht. Vandaar dat ge beter niet schrijft over geboortes. Babies doen namelijk doorgaans niet echt interessante dingen voor hun derde levensjaar. Enfin, dat allemaal om te zeggen dat het best wel te pruimen viel.
|
20/08/08 22:48 |
Eekhoorn
|
Ik vind het eigenlijk niet zo bijzonder, maar goh ja, het is natuurlijk wel sentimenteel, en dat krijgen we allemaal wel binnen.
|
24/08/08 14:16 |
Reageer
Om in dit forum te reageren moet je wel lid zijn en je moet ingelogd zijn, je kan je op deze registreer pagina inschrijven en dan heb je ook ineens een eigen profiel. Indien je al lid bent kan je jezelf rechts bovenaan inloggen
|
