lefkeeeuuuuhhhh
|
ik, ik mis je, kom terug
Goed 2 dagen later had hij eindelijk de nodige moed (of was het wodka? ) verzameld om de confrontatie aan te gaan. De laatste naalden werden weggesmeten, de doorprikte arm bedekt. Stilletjes verliet hij het bouwvallig krot, eigenaar onbekend.
"Hoe had ze me gevonden?" vroeg hij zich vertwijfeld af, zich al lang niet meer verbazend over de vele veranderingen sinds toen... Toen, nog niet zo gek lang geleden had hij (Geert zo wist hij in een zeldzaam moment van helderheid) een toekomst gehad. "Primus inter pares" vertelde de decaan met gepaste trots. Zijn goudhaantje zou de wereld verbazen, zou zijn school eindelijk op de kaart zetten. Want wat ben je met tussentijdse resultaten als het eindschot tegenvalt? Maar er bestond geen twijfel over, deze jongen zou het maken. Hij had het intellect, hij had de charmes en was op z'n minst zelfzeker genoeg. Dat er in het vakje gedrag nooit een voldoende verscheen werd er maar bij genomen. De ultieme schoonzoon (de resultaten en het besef wanneer wel te luisteren) en het ultieme vriendje (avontuurlijk en het besef wanneer niet te luisteren) in 1.
Alles liep perfect, maar dat veranderde allemaal op een noodlottige dag.
"Hey, jij daar ik ben Aryena en jij alvast lekker" Aldus ving het summum van geluk aan, een tijd van dromen, gelukkig zijn en begeerte. Of was het tirannie, anti-depressiva en een nachtmerrie of 10? Wat zeker was, ze was een tikkeltje exotisch, een beetje meer ondeugend en vooral compleet gestoord. En mijn God, Geert hield ervan.
Een maand of 2 later was het voorbij. Er was een ander (of toch minstens 1 waar hij het van wist) en ze koos voor hem. "Het pad der liefde is niet geplaveid, maar wat alpencols en een kasseistrook overleven ook wij niet" waren haar laatste woorden. Een voorzichtig lachje verscheen, "een alpencol? Die jongen moet zwaar geschapen zijn." Maar hey, het leven gaat voort, of niet soms?
Het werd niet.
Verder dan haar welgevormde lijf, voluptueuze borsten en heldere ogen zouden zijn gedachten nooit meer reiken. Je verdriet wegdrinken is geen oplossing, maar nuchter blijven is nauwelijks beter.
Einde deel I
|
19/08/08 21:09 |
KaasKroket
|
beetje cliché eh.
Uw schrijfstijl is vlot genoeg, maar het is zo'n dertien-in-een-dozijnverhaal.
|
19/08/08 21:40 |
hoetoevallig
|
Detlev, kaaskroket moet ik wel een beetje gelijk geven.
je schrijfstijl is doorheen de tijd verdomme vlotter gaan lezen!
helaas verval je in oude wonden, ik verwacht ander en beter.
|
19/08/08 21:44 |
Reageer
Om in dit forum te reageren moet je wel lid zijn en je moet ingelogd zijn, je kan je op deze registreer pagina inschrijven en dan heb je ook ineens een eigen profiel. Indien je al lid bent kan je jezelf rechts bovenaan inloggen
|
