Details
Aangemaakt
Laatste actie
Nieuwsposts
Forumposts
Gastboekposts
Chatactiviteit
Albumfotos
Albumposts
Films
Filmposts
Muziekposts
Muziekpagina
|
12/07/05 12:22
30/11/08 18:48
155
192
3.915
0 %
0
51
0
0
22
Het Jane Avril Collectief
|
Foto
|
Nostalghia
|
|
Algemene info
| Leeftijd | 18 |
| Geboren op | 20/03/1990 |
| Geslacht | m |
| Status | |
| Woonplaats | /\ |
| Provincie | Oost-Vlaanderen |
| Land | Chili |
Contact | Email | |
| Msn,Icq.. | |
| Website | |
| Chat | 289 Eierschalen |
Karakter | Lievelingskleur | | | | Muzieksmaak | | Un ménage à six avec Capt. Beefheart, Frank Zappa, Chet Baker, John Zorn, Steve Reich & Rudy Trouvé et avec Gregory Frateur comme chien (il aboie comme un sirene crevé), Kim Gordon comme chatte noire et John Cage comme tortue têtue. | | Films | | Tetsuo | | Televisie | | Elektrischer Schnellseher
| | Games | | Die Anarchistische Abendunterhaltung! | | Boeken | | | | Hobby´s | | | | Sport | | | | Lievelingseten | | | | Huisdieren | | Lord Byron was a pirate. | | Extra info | | Watervogel uit de familie der reigerachtigen met lange, omlaaggebogen snavel. |
|
Nieuws |
«
‹
(1/31)
›
»
|
| maandag, 05/05/08 00:00 | | La Pologne: douze points. | | dinsdag, 15/04/08 00:00 | I was young back than, I don't dance anymore.
I hope you like coffee too, of course you do. | | woensdag, 02/04/08 00:00 | De albatros doet niet meer mee.
Waarom doet de albatros niet meer mee?
De albatros
is
ziek van de zee.
Er gaat zoveel water in de zee,
meent de albatros wee.
Een prins in de lucht, maar onhandig op de begane grond. | | dinsdag, 01/04/08 00:00 | | I remember living like a porcupine. | | zaterdag, 16/02/08 00:00 | | Niet slechts wijn maar daarin het vergeten |
Gastenboek |
«
‹
(1/6)
›
»
|
 | | Ik heb niet echt iets met verjaardagen omdat ik liever niet ouder zou worden. Mijn achttiende verjaardag was een ware hel, al werd dat een beetje gecompenseerd door vrienden.
Ik heb wel iets met Me and you and everyone we know.
))<>(( forever. |  | | | Une plaisir? |  | | ik denk het niet
achja
ik was net te laat 
en ik moest verder fietsen aja
|  | | Hate to say, I told you so:
gij moet mij nogwa geld vn diene zotten avond assek gekookt heb  |  | | | Blijkbaar. | | | ik heb u derjuist zien fietsen in de straat van carolus
maar ik was te laat voor actie te ondernemen!
|  | | Muziek: de Onkyō-kei .
In 1994 kwam Masahiko Shimada, een Japans schrijver, ten tonele met een theatervoorstelling “Miira ni Namumade” (Totdat ik een mummy ben). Het verhaal was gebaseerd op het teruggevonden dagboek van een zelfmoordenaar die zichzelf de dood in hongerde. De voorstelling bestond uit een vaste dialoog en een geïmproviseerde compositie, waarvoor elke keer nieuwe muzikanten gevraagd werden. De bladmuziek bestond immer uit drie voorschriften, en verder werden de muzikanten vrij gelaten om hun compositie te improviseren op traditioneel Japanse intstrumenten en electronica. Het is tijdens de opvoeringen van Miira ni Namumade dat de basis gelegd werd voor wat later de Onkyō-kei zou vormen, “de geluidshertrilling-school”.
De Onkyō-kei is een losse groep, een movement , van Japanse muzikanten die werken rond het no-imput-principe: hun “instrumenten” zijn vaak klankproducerende en -vervormende voorwerpen, zoals effectpedalen, samplers en droneboxen, die zichzelf als imput hebben, in plaats van een muziekinstrument. De output van de effecten gaat dus -buiten naar een versterker- ook terug naar de imput. Daardoor ontstaat niet alleen een onconventioneel geluid van gekraak, geruis en getik, maar verdwijnt ook de mogelijkheid om gecontroleerde geluiden te bewerken. Men bewerkt in feite een aleatorisch geluid dat bepaald wordt door het toestel, in plaats van muziek die door een muzikant via zijn instrument wordt ingegeven. De nadruk wordt dan ook gelegd op klanktextuur en -structuur, eerder dan een harmonische taal.
De verwantschap met japanoise (en harsh noise tout court) is duidelijk, doch is het meest opvallende kenmerk -qua geluid- van de Onkyō-kei meteen ook het element dat japanoise en onkyo (zoals hun “muziek” simpelweg genoemd wordt, als een genre feitenlijk) diffirentiëert: stilte. Terwijl harsh noise (meestal) energieke pokkeherrie is, komt onkyo beheerster over (leest: stiller/trager). Dat is natuurlijk misleidend, want ondanks de onkyomuzikant zich bezigt met het beheersen van zijn toestellen, in plaats van muziek te scheppen, is zijn inbreng beperkt.
________________________
nieuwsbrief : Vogelken Tracht
| | | Vrijdag zat ik in Knokke (zomerse temperaturen) !
Geen mijneheer Olafur dus, tot grootste spijt. Hebt gij u live kunnen verstommen? | | | Errata Kenzaburo Oë:
voor “aangerijkt” leest “aangereikt”
voor “authist” leest “autist”
De stuckisten
In 1979 vormde zich in Medway een Brist punkpoëziecollectief dat voordracht (versmelt met muziek en performance) voorop stelde: The Medway Poets. De frontman van dit door Berlijns cabaret geïnspireede gezelschap was Billy Childish (né Steven John Hamper), een uomo universale die buiten als dichter-muzikant-performer-cabaretier ook actief was als schilder (maar evenzeer als novelist, fotograaf en filmmaker). Van begins af aan waren er spanningen in de groep, en dan vooral tussen Childish en Charles Thompson, een minder veelzijdig doch even gedreven man. Na twintig jaar ruzie zagen Childish en Thompson in dat ze bijden het dichterschap ontgroeid waren, en troffen malkander vriendschappelijk in wat ondertussen hun voornaamste bezigheid geworden was: schilderen.
Childish en Thompson wilden werk maken van hun schilderpassie, en kenden de zoete smaak en de creatieve voordelen van te werken in een groep. Ze stelden in 1999 samen het Stuckist Manifesto op, wat het begin betekende van een succesverhaal in de beeldende kunst dat er voor zal zorgen dat de stuckisten in de kunstgeschiedenisboeken zal staan die onze kinderen later op school zullen moeten lezen.
De stuckisten zien zichzelf als remodernisten, wat inhoudt dat ze er van uitgaan dat het modernisme en postmodernisme al een kleine eeuw naast mekaar bestaan, maar enkel de machtsverhouding zo veranderd is dat nu enkel postmodernistische kunst de musea haalt. Het modernisme is echter blijven leven bij de amateurschilder, en de stuckisten gaan er ook prat op dat ze amateurs zijn. Hun schilderkunst kenmerkt zich door figuratie (ze zijn tegenstander van abstract werk), stilering en engagement tegen postmoderne tendensen zoals conceptual art en het werk van de YBA’s (de losse groep rond Damien Hirst en Tracey Emin, ook “de mannen van de Brit Art” genoemd).
Ondertussen hebben zich wereldwijd stuckistische schildercollectieven opgericht, ook in België (de meest bekende Belgische stuckist is waarschijnlijk Kloot Per W).
________________________
nieuwsbrief : Vogelken Tracht
| | | Kenzaburo Oë
In het Japanse, naoorlogse predicament schrijft Kenzaburo Oë sedert eind jaren vijftig romans, kortverhalen en essays over menselijke waardigheid. Zijn werk is politiek-filosofisch getint, zonder in moraalridderschap te vervallen, en een smeltkroes van prozaïsch-picaresk en mythologisch realisme. Als voormalig student Franse literatuur te Tokyo (zijn scriptie handelde over Sartre) is onder een invloed komen te staan van de existentialistische literatuur, een invloed die zich uit in de leegte van het bestaan van zijn personages. Door deze occidentaal(-filosofische) inslag creëerde hij een taalgebruik dat geheel nieuw was in de Japanse letteren, en van veel betekenis is voor de huidige generatie postmodernisten die het land van de rijzende rond rijk is. In 1994 werd hem vanuit Stockholm de Nobelprijs Literatuur aangerijkt, met als gevolg dat zijn werken nu wereldwijd gekend zijn en bevreemden. Eveneens in dat jaar werd hij door de Japanse overheid “verheven” tot de “bunka kunshou”, de “orde van cultuur”, zegt maar, een geste die hij als eerste ooit weigerde, sinds de oprichting van de orde in 1937. Zijn nonconformisme was de aanleiding voor het oprichten van de Prijs Kenzaburo Oë in 2006, die sedertdien wordt uitgerijkt aan beloftevolle, jonge Japanse schrijvers die uitblinken in verfijning en schoon taalgebruik. Er is geen financiële steun verbonden aan deze prijs, maar wel de belofte dat een werk van de uitverkoren schrijver in het Engels, Frans en Duits vertaald zal worden. Oë staat gekend om zijn ambiguë omgang met zijn Japanse moedertaal, niet zozeer in zijn schrijven (ookal puilen zijn boeken over van seksuele connotatie), dan wel in zijn alledaags bestaan. Momenteel heerst er onzekerheid omtrent zijn uitspraken over zijn betrokkenheid in een juridisch proces en een eventuele puntzetting achter zijn bestaan als auteur. Zijn oudste zoon, Hikari Oë, een slechtziende en epileptische authist, maakt ondertussen naam als outsider pianist-componist.
________________________
nieuwsbrief : Vogelken Tracht
|
Om dit gastenboek te tekenen moet je wel lid zijn en je moet ingelogd zijn, je kan je op deze registreer pagina inschrijven en dan heb je ook ineens een eigen profiel. Indien je al lid bent kan je jezelf rechts bovenaan inloggen
|
|
