Nieuws
ASS vastgesteld bij mijn oudste vriendje. Opgelucht dat we weten wat het is, wel een beetje bang voor de toekomst.
Eenzaamheid maakt een mens kapot
Ik ben nu bijna een jaar vrijgezel. Sinds een maand of 3 had ik mijne weg volledig terug gevonden en het "aanvaard" wat mij overkomen was.

Ik was blij en voelde me sinds lang nog eens echt gelukkig met hoe mijn leven liep. Maar sinds gisteren heb ik het ineens zo moeilijk met de eenzaamheid, hoe verklaarde da?
En we zitten weer in de 'voor wie of wat doe ik het nog allemaal eigenlijk' fase.

Toch maar terug naar de psychologe denk ik
Pff stranger things 3, waarom zo een einde weer!:o
Vrienden
Karakter
Fotos
01/08/19 19:29
27/10/18 20:48
12/10/18 08:06
30/05/18 17:41
Tags
Info
Leeftijd 28
Geboortedatum 27/3/1991
Geslacht m
Status vrijgezel
Registratie 02/01/18 07:49
Forumposts recent 1
Profielposts recent 5
 
02/12/19 19:09
Daar ben in ook wel zeker van!
02/12/19 16:32
Amai sorry dat ik hier zo'n boeken neerschrijf.
02/12/19 16:32
Om eerlijk te zijn vind ik het sociale aspect ook vaak één van de moeilijkere dingen. 'k Bots in sociale situaties vaak op een muur. Mensen begrijpen me al snel verkeerd, omgekeerd ook. ‘k Heb ook wel wat moeite met situaties inschatten. Intussen weten de meesten hoe ze met me moeten communiceren (direct en duidelijk), maar het blijft wel een uitdaging. Het 'nadeel' is ook dat ik me vrijwel altijd moet aanpassen aan een groep, omdat die groep meestal hetzelfde functioneert en handelt. In mijn dichte omgeving is dat gelukkig niet zo erg, en als het onduidelijk is, durf ik daar ook heel snel op reageren door meer duidelijkheid te vragen. Maar op mijn werk vind ik het bv. nog steeds moeilijk. Het vreet veel energie. Maar het lukt wel! Sommigen vinden me vaak nogal awkward, maar dat vind ik eigenlijk niet erg.

Op vlak van IQ scoorde ik bovengemiddeld. ‘k Heb ook heel veel zelfinzicht. Zowel voor-als nadelen. Eén van de grootste nadelen die daar aan vasthangen, is dat ik mij ontzettend bewust ben van alles: wat er misloopt, waarom het misloopt, volop beseffen wat niet voor mij is weggelegd,… En ik kan er gewoonweg niks aan veranderen omdat mijn hoofd in zulke situaties net blokkeert. Daar heb ik met de psychologe al vaak over gesproken. We proberen daar wat aan te werken, waardoor ik ook weer wat dingen heb geleerd. Ik ga nu sinds begin vorig jaar naar de psychologe, en dat heeft mij ontzettend geholpen (ik weet pas sinds vorig jaar dus dat ik ASS heb).

Meer kan je inderdaad niet doen, maar da's al heel waardevol! Gaandeweg ga je wel ontdekken hoe je het beste met hem omgaat in bepaalde situaties, wat wel of niet werkt. Gelukkig is er ook voldoende begeleiding ter beschikking en meer kennis dezer dagen. Toen ik klein was, was ik voor de psycholoog gewoon een kind waar ze niet aan uit kon. Ze heeft dat ook tegen mijn mama gezegd: ‘ik weet niet meer wat ik nog met uw dochter moet aanvangen.'. ‘k Ben dan ook nog eens een meisje. Wetende dat het nog niet zo erg lang geleden is dat werd ‘ontdekt' dat heel wat vrouwen ook ASS hebben… Gelukkig weet ik het nu wél.
02/12/19 14:57
Probeer het vooral dag per dag te bekijken en niet teveel na te denken over alle mogelijke 'wat als-en' die zich in de toekomst kunnen afspelen. Elk kind met ASS ontwikkelt zich anders. Je zal gaandeweg wel merken dat je je zoon steeds weer wat beter leert kennen, waardoor je erop kan anticiperen. Je kan alleen totaal niet inschatten hoe het voor hem in de toekomst gaat zijn, dus - ondanks dat ik de zorg zeker snap - zou ik proberen om er niet teveel over te piekeren.

Zowel mijn lief als ik hebben ASS, en ondanks dat het niet altijd gemakkelijk is (geweest), zijn wij ook twee volwassenen die perfect onze plan trekken. Mits een beetje meer aandacht voor bepaalde dingen. Maar again, hé: elke persoon is anders. Ik ben gewoon nogal snel geneigd om te zeggen dat er heel wat mensen met ASS zijn die ook gewoon naar school zijn gegaan, een job hebben, een gezin,... zonder dat dat automatisch voor veel problemen moet zorgen, gezien ik merk dat heel wat mensen toch negatiever denken als ze te weten komen dat hun kind het heeft. Waarmee ik niet wil zeggen dat het allemaal wel zal meevallen. Het blijft natuurlijk een spectrum, waarin elke persoon op dat vlak weer anders is.
02/12/19 14:55
Gaat het over je zoontje? ik werk o.a. met kindjes met autisme (thuisbegeleiding). Je mag altijd vragen stellen!
27/11/19 09:08
Haha. Hallo!
25/10/19 15:44
Ja dat van op andere gedachten zetten snap ik wel maar ik denk dat dat met mijn feestje dan net niet zo gaat zijn omdat veel mensen erover gaan vragen stellen. Heb besloten om het uit te stellen maar dan wel iets te gaan doen met m'n beste vrienden, daar ga ik meer aan hebben denkk
16/10/19 14:22
Ni specifiek iets eigenlijk. Elke ouder twijfelt wel eens he :)
11/10/19 10:03
Dat zou kunnen!
09/10/19 15:53
Neje neje, no kidding! Kzal es kijken voor ne foto!