|
|
LangLeveHilde |
|
Details
Aangemaakt
Laatste actie
Nieuwsposts
Forumposts
Gastboekposts
Chatactiviteit
Albumfotos
Albumposts
Films
Filmposts
Muziekposts
Nieuwsbrief
|
07/01/04 14:55
21/11/08 20:18
268
1.146
35.163
0 %
0
470
0
2
3
Ziekte van de dag
Filosofie
|
|
|
Nieuws |
«
‹
(1/54)
›
»
|
| vrijdag, 21/11/08 18:52 | Zou ik of zou ik niet?
In het licht van het einde der tijden doet het er niet zoveel toe. Maar tot dat moment een klein beetje wel natuurlijk.
Het leuke is dat het uberhaupt niet zo belangrijk is want wie kan het wat schelen?
Het probleem is echter dat het nu net niemand kan schelen.
Ach ja.
En zoveel meer heb ik daar niet over te zeggen. | | zondag, 16/11/08 19:45 | Zelden gaan de dingen helemaal zoals je hoopt, zeker niet wanneer je over een iet of wat levendige fantasie beschikt. De werkelijkheid valt vaak wat tegen. Zo kan een avond, die voorheen nagenoeg volmaakt was, door niet meer dan een blik of een zin plots helemaal anders uitdraaien. Niets tastbaars is volmaakt.
De logische conclusie die hieruit lijkt te volgen is dat onze fantasie beter is en te verkiezen valt boven de werkelijkheid. Het is een stelling die ik, en nog menig ander wiens mening ik op prijs stel, frequent verdedig. Deze stelling lijkt hout te snijden. De fantasie kan bijna per definitie niet tegenvallen en ontbreekt daardoor het pijnlijke dat altijd en zonder uitzondering in de werkelijkheid vervat zit.
Als ik me, bijvoorbeeld, zou voorstellen dat ik iemand van wie ik meen te houden omhels dan is dat moment tijdloos. Het kan niet verstoord worden en is dus ideaal. Zo kan één moment een eeuwigheid duren, niet verstoord door omstaanders, slecht weer, iemand die naar huis moet of de onwil van mensen om ons te omhelzen. Perfect.
Maar wat als je iemand van wie je houdt echt omhelst in een allesbehalve volmaakt, zelfs pijnlijk moment? Als we ervan uitgaan dat we het meer volmaakte boven het minder volmaakte verkiezen –en dat lijkt heel aannemelijk- dan moeten we de eerste situatie boven de tweede verkiezen.
Maar als we die persoon echt omhelzen gebeuren er plots vreemde dingen. We slaan onze armen om dat meisje heen, drukken haar tegen ons aan en begraven ons hoofd in haar haar. We merken hoe haar haren lichtjes zoet ruiken en onder onze vingers voelen we het leder van haar jas. We voelen de lichte stof van haar rok en hoe ze aan de knop van ons hemd frunnikt. En hoewel we op zulk een moment misschien belangrijke gedachten kunnen hebben –“Ik wil haar nooit meer loslaten”-, herinneren we ons de volgende dag toch vooral hoe haar haren roken. En net daardoor verlangen we, meer dan ooit tevoren, om haar weer dicht tegen ons aan te voelen.
Dan blijkt dat fantasieën hopeloos tekort schieten. Zo kunnen we maanden of zelfs jarenlang naar iemand verlangen, misschien niet elke dag maar toch vaak genoeg. Toch blijft dan de verdenking bestaan dat we onszelf misschien wat voorliegen, dat we ons er teveel bij voorstellen en dat het de kracht van ons voorstellingsvermogen is dat ons doet geloven in een illusie waaraan de werkelijkheid nooit kan beantwoorden. Een fantasie kan zich nooit van zulke twijfels bevrijden.
Maar als die persoon dan voor je staat, zelfs als ze zich boos afwendt en fluistert: “Laat mij met rust.” en je dus in een situatie terechtkomt die niet noodzakelijk de voldoening schenkt die de fantasie doet, worden die dingen pas echt reëel en duidelijk. Misschien kan je voorheen al gedacht hebben dat je van haar houdt -en dat één of twee keer gezegd hebben- maar pas dan wordt duidelijk, misschien nog het meest van al in het gebaar van de afwending, dat dat echt zo is en dat je haar niet wil laten gaan, wat er ook gebeurt. Pas dan wordt helemaal duidelijk dat je haar altijd al gewild hebt, dat je geen ander verlangt, dat je verliefd bent. En het is op dat moment dat blijkt dat de fantasie het moet afleggen tegen de werkelijkheid. Toch als jij de werkelijkheid bent.
| | vrijdag, 14/11/08 21:06 | God wat was dat laatste nieuws absolute crap. Maar ach ja, het zij zo. Zuchtte hij stoïcijns.
Nog één citaatje, omdat het zo cool, zo kill bill, zo toepasselijk is. (Zijdelingse opmerking: Ik zou heel erg veel veil hebben voor het maken van een film als Kill Bill. Alles zou het dan toch wat waard geweest zijn.)
No Kiddo, at this moment, this is me at my most masochistic.
Hopelijk blijft het dat. Zo onoverkomelijk kan het toch niet zijn? | | vrijdag, 14/11/08 01:39 | Ik ga mijn heiligste noxa principe schenden -twee keer zelfs want morgen waarschijnlijk nog eens- en gewoon gratuit citeren. Zonder dat het functioneel is, gewoon, zomaar, omdat ik het niet altijd zelf moet zeggen. Ik zit al de hele avond met die bewuste zin in mijn hoofd en hij roept een mooi -maar ook pijnlijk- soort melancholie op. De melancholie van de vergankelijkheid, het gevoel dat wat we hebben -hoezeer we ook mogen denken dat het voorbeschikt is of zo hoort- slechts stof is en zo kan vervliegen. Dat wat we hebben even goed niet had kunnen gebeuren en dat het, als we niet ontzettend hard opletten, morgen alweer verdwenen kan zijn.
Ik ben zeemzoet aan het doen, maar dat is niet erg, wie maalt erom. De waarheid is de waarheid, ook al is die zeemzoet.
Het citaat komt overigens uit the 25th hour, een film van Spike Lee.
Goh wat is het mooi -of dat is het toch aan het einde van die film. Goh wat haat ik het dat het zo waar is.
And in the end, it all came so close to never happening.
Plots bedenk ik dat ik zelfs niet weet of het ooit zal gebeuren. Maar het zal wel close zijn en dat maakt het zo onverdraaglijk, zo onweerstaanbaar. | | dinsdag, 11/11/08 01:50 | Volgens mijn mama ben ik sociaal on-aan-ge-past. Gisteren zei ze, en ik citeer: "Dan hebde gij een probleem, nee echt, dan scheelt er iets."
De aanleiding hiervoor was dat ik geweigerd had mijn haar te kammen en dat ik was gaan squashen in een outfit die waarschijnlijk niet al te harmonisch was.
Mijn mama is een messcherp observator. Haar mensenkennis en gaven als diagnosticus zijn ongeëvenaard.
Er is het, overigens steeds met heel veel plezier vertelde, verhaal over hoe er toen ik een maand oud was voor het eerst iemand anders -in casu mijn grootmoeder- zich over mij zou ontfermen. Mijn mama moest op controle bij de dokter, maar na een uur belde mijn grootmoeder haar op om te zeggen dat ze naar huis moest komen omdat ik bleef wenen en op geen enkele manier stil te krijgen was.
De andere verhalen van hoe ik als baby en peuter helemaal nergens heen wou gaan, zijn legio.
Dan is er die koddige anekdote over mijn jaren op de kleuterschool. Elke avond als ik thuiskwam, vroeg mijn mama en moest ik door ofwel mijn duim in de lucht (goed), halfweg (tussen de twee) of naar de grond (slecht) te richten aan tonen hoe het geweest was. Naar verluidt was het op de allerbeste dagen tussen de twee, maar doorgaans was het, en ik citeer andermaal; "Gij kwam gebogen als een oud manneke binnen, uw duim stond bijna altijd en naar beneden en dan zei gij "t was slecht slecht slecht" waarna ge uw boekentas wegsmeet."
Altijd lachen die anekdote.
Dan kwam de lagere school. De eerste dag huilde ik van de eerste tot de laatste seconde en de volgende maanden ging ik elke ochtend, voor de les begon, in een hoekje staan wenen terwijl ik tegen een steen bokste in de hoop dat die uit de muur zou vallen en ik zo zou kunnen ontsnappen.
's Ochtends, als de bus mij kwam ophalen bleef mijn mama altijd staan om nog eens te zwaaien naar mij als de bus weer voorbij ons huis reed en ze vertelde dat: "Al die kinderen maar lachen en zwaaien naar mij. Behalve ene, die zat daar compleet gebroken met een flauw handje in de lucht." Die ene was ik, natuurlijk.
Dan is er nog de schier eindeloze reeks "Ja en toen deed ge alsof ge ziek waart maar waart ge het niet echt want ge wou gewoon niet naar school" en 'Ja weet ge nog toen den bus kwam en gij plots op de grond ging liggen omdat ge zogezegd doof geworden waart" vertellingen.
Ah, en dan dat eerste -en enige- chirokamp waar ik, als een echte schattigaard, op een nacht met de rits van mijn slaapzak in mijn oog gekrast had in de hoop dat het zo zwaar beschadigd zou zijn dat ik naar huis mocht. Altijd leuk om te vertellen op familiefeesten. Familiefeesten waar dan verteld wordt hoe ik vroeger op familiefeesten mij ging verstoppen onder de piano omdat ik niemand dag wou zeggen.
Dan volgde al de rest. De middelbare school, waar nog steeds ziektes geveinsd werden, een bijna obsessieve onwil om naar fuiven te gaan, een obstinate weigering om ook maar iemand nieuw te leren kennen en de vaststelling dat er, ook nu nog, niet zo bijster veel veranderd is.
En na dat alles komt mijn mama, op basis van het feit dat ik eens een keertje een weinig modieuze outfit aantrek en mijn haar niet kam, tot de vaststelling dat ik sociaal niet aangepast ben.
Mijn mama, de diagnosticus. Mésscherp. |
|
Karakter | Lievelingskleur | | Ik ben een man. Echte venten hebben geen voorkeuren ivm dingen zoals kleuren.
| | Muzieksmaak | | Muziek is behang, achtergrond, het doet niets ter zake.
(en stiekem verafgood ik Eminem, maar dat blijft tussen ons)
| | Films | | LOTR, natuurlijk. Lost in Translation (Scarlett, lieve schat, laat ons trouwen). Kill Bill (hoe meer ik ze zie, hoe overweldigender ik ze vind.), Old Boy (me zelden zo overdonderd gevoeld als na het zien van deze film), Million Dollar Baby (ontroerend en diepzinnig). (en uit nostalgie: Terminator 1 & 2)
| | Televisie | | The Soprano's , Coupling (Humor werkt altijd volgens dezelfde mechanismen, het is soms zo genant makkelijk maar ik kan er toch maar mooi mee lachen), The Office, Friends (ook ik heb recht op mijn portie puberaliteit).
Ik heb onlangs the simpsons herontdekt en die zijn nog steeds fantastisch. En Six feet under is ook verrassend onder de huid kruipend. En natuurlijk In de gloria en in iets mindere mate Het Eiland.
ps: Alle fast show en co gedoe is voor primitieve mensen.
| | Games | | Championship manager, natuurlijk. (en dammen) Sinds kort ook fifa2006, vooral sinds ik van 'J. Lecoque' de beste speler van het spel gemaakt hebt. (en hij verdedigt de kleuren van club brugge!)
| | Boeken | | Grunberg, de non-fictie van Karel van het Reve. Coetzee is fenomenaal maar je moet eraan wennen. Het complot tegen Amerika- Roth. Catch 22-Joseph Heller. Het verdriet van België. Het rad des tijds als er ontspand moet worden en Waterschapsheuvel uit nostalgie. De verhalen van Roald Dahl.
En voor de rest ben ik heel erg kritisch en door mijn korte aandachtsspanne slaag ik er nauwelijks in boeken uit te lezen. Er zijn veel mensen met erg weinig talent. Ja Tom Lanoye en Annelies Verbeke, het gaat over u!
| | Hobby´s | | Ledigheid tot in het oneindige. De gedachte een hobby te hebben schrikt me toch enigszins af. (Of beter gezegd: hobby's is voor jannetten!) | | Sport | | Passief zowat alles. Sport is emotie, sport is lijden, sport is beleving, sport is winnen, sport is verliezen, sport is leven, sport is dood.
Actief is het alleen mijn dood.
| | Lievelingseten | | Goh, zoetigheid, zoute dingen, kaas, pasta's... veel en veel te veel eigenlijk.
Eten zijn dingen die je in je mond steekt en die eventueel lekker zijn. Daarom wil ik ook aan alle bv's en alleenstaande mannen en vrouwen vragen aub te zwijgen over koken en niet te doen alsof het geheim van het bestaan in 'lekker verse ingredienten' vervat zit. Ik dank u.
En sinds enkele maanden eet ik noch vlees, noch vis noch gevogelte doch de eerste die het in zijn kop krijgt mij een veggie te noemen kan een flinke pets op zijn gezicht krijgen.
| | Huisdieren | | Mijn kat heeft Aids.
| | Extra info | | Ik hou van diepzinnigheid maar met mate. Het moet zichzelf vooral geen diepzinnigheid gaan noemen want dan wordt het genant. En lang leve alles relativerend cynisme dat alles kapot maakt en niks herstelt maar wel geborgenheid schenkt. (en oja, lees eens een boek!)
|
|
|
