Details
Aangemaakt
Laatste actie
Nieuwsposts
Forumposts
Gastboekposts
Chatactiviteit
Albumfotos
Albumposts
Films
Filmposts
Muziekposts
|
06/02/08 11:19
25/11/08 12:18
7
0
30
0 %
0
0
0
0
1
|
Algemene info
| Leeftijd | 23 |
| Geboren op | 05/04/1985 |
| Geslacht | v |
| Status | relatie |
| Woonplaats | Mechelen |
| Provincie | Antwerpen |
| Land | België |
Karakter | Lievelingskleur | | Voornamelijk paars. Maar ik hou ook wel van sepia. | | Muzieksmaak | | Soundtracks - ik wil altijd geloven dat mijn expertise op het vlak van filmmuziek verder reikt dan die van de gemiddelde filmliefhebber. Laat me dus aub in die waan.. ; Jazz - ironisch genoeg is mijn favoriete jazz-saxofonist een blanke..., ook nog Ella Fitzgerald, Duke Ellington, Louis Armstrong en de moderne variant van Madeleine Peyroux ; Musical - "The Phantom of the Opera is here.." Geweldig! ; Pianomuziek - aangezien ik dat zelf ook speel ; Verder ook nog: de Nederlandstalige Liederen van Kommil Foo, Eva De Roovere, etc.; en de Niet-Nederlandstalige Liederen van Bic Runga, Pink Martini, en allerlei anderen die ik nu vergeet te noemen. | | Films | | Aangezien ik een Master in Filmstudies en Beeldcultuur studeer, zou ik hier allerlei artistiek correcte films moeten vermelden. Ik ben echter gekant tegen filmelitarisme dus ziehier mijn favoriete films: Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, Firelight, The Winter Guest, Hocus Pocus, Zwartboek, The Secret Garden, Dirty Dancing, Hable Con Ella, Sense And Sensibility, Pride And Prejudice, Toto le Héro, Singin' in The Rain, The Piano, Belle en het Beest, Bin-Jip, Madame Bovary, Atonement. | | Televisie | | Opvallend weinig de laatste tijd. 'Heroes' en 'Peking Express' (omdat dat volgt op Heroes).Op DVD onlangs Matroesjka's gezien - geweldige serie - , Terug naar Oosterdonk, Taken en momenteel kijk ik naar Carnivale. En oh ja.. ik heb alle seizoenen van Sex And The City... | | Games | | Ja, ik ben een gamer! Momenteel speel ik Bioshock. Oblivion af en toe en The Witcher staat op het programma. In het verleden speelde ik bijna elke Tomb Raider, Dreamfall: The Longest Journey, New York City Tycoon, The Movies, The Black Mirror, Anno 1701, het obligate meisjesspel The Sims 2 mét uitbreidingen. Maar rpg's vind ik toch het leukst. Een occassionele Jungle Speed, Boonanza en Wii competition op het werk. | | Boeken | | Elk seizoen is geschikt voor een ander soort van boek.
In de zomer lees ik graag romantische stationsromans zoals 'Het Winterhuis' van Judith Lennox. De herst leent zich uitstekend voor iets als 'De Verborgen Geschiedenis' van Donna Tart. In de winter mag het al eens iets met meer spanning of actie zijn. Een specifiek lente-genre is er dan weer niet echt, waardoor mijn seizoenenvergelijking al niet meer opgaat. In ieder geval: ik lees graag en veel. | | Hobby´s | | Het woord 'hobby' vind ik niet echt geschikt. Laten we het houden op 'interesses': piano, boeken, films, interieurdecoratie, de jaren '30 en '40, de Duitse bezetting, filmmuziek en koken. | | Sport | | Als jobstudent de zalen van Utopolis kuisen. | | Lievelingseten | | Scampi's, puree, gerookte zalm, lasagne, rode appels, broccoli, Mulivitaminen fruitsap, kroketjes, paprika, chips, nootjes, Kirr Royal, garnaalkroketten. Ik eet heel graag en met veel smaak! | | Huisdieren | | In totaal zo'n 8 specimen. Een zwarte hond; een grijs-rode papegaai en 6 katten bestaande uit verschillende kleurtjes. | | Extra info | | Het leven is wachten en verwachten, en ondanks het wachten het verwachten niet verleren - Hugo De Ridder. |
|
Nieuws |
«
‹
(1/2)
›
»
|
| dinsdag, 25/11/08 12:15 | ****
Aangekomen op haar bestemming, stapte de vrouw uit de trein. De rit was rustig verlopen en de trein had nergens te lang stilgestaan. Dat was het dan. Ze had de trein genomen en bevond zich nu in een stad die ze te groot vond, waar ze zichzelf te makkelijk in verloor. Een stad die ze al te vaak had gezien en die haar angst bleef inboezemen. Ze twijfelde dan ook of ze het stationsgebouw zou uitlopen. Zou ze niet beter terug naar huis gaan, waar ze alles kende, waar alles vertrouwd was? De glimlach die door het treinreizen veroorzaakt was geweest, vervaagde op haar gezicht. Ze voelde hoe een lichte paniek zich langzaam meester van haar lichaam maakte. Hij borrelde op aan haar voeten en werkte zich naar de rest van haar ledematen toe. Snel wierp ze een blik op het inlichtingenbord en haaste zich naar perron 7 waar haar trein al op haar wachtte. Haar ademhaling versnelde en ze wist niet of dat kwam door haar versnelde pas of door de paniek die ze nog steeds overal voelde prikken. Ze stapte op de trein en zuchtte een zucht van opluchting. En zo werd ze weer gewoon een vrouw die de trein nam.
*** | | dinsdag, 20/05/08 10:12 | ***
Het was 9:36 en ze stapte op de trein. Toen ze deze ochtend de deur uitliep was er maar één plaats waar ze naartoe had kunnen gaan en zo was ze in het station beland. Ze hield wel van de keuze die ze daar had. Het gaf haar het gevoel vrij te zijn en te kunnen gaan waar ze ook maar wou. Toch was ze zich bewust van haar beperking. Ze had geen geld, alleen een abonnement waarop slechts één bestemming stond. Maar het maakte niet uit waar ze naartoe ging, als het maar weg was.
Ze had ervan genoten het vertrekuur van de trein te kiezen om dan eerst in de cafetaria een koffie te drinken. Dat gaf haar het gevoel op reis te zijn. Ze had eens van iemand gehoord dat als je een vliegtuig nam, je dan eerst lang moest wachten. Dus deed zij dat nu ook. In de cafetaria was het erg donker geweest en het rook er naar afwasmiddel. Het zachte geroezemoes van haar medereizigers was alleen overstemd geworden door het ronkende koffieapparaat en de metalige stem uit de luidspreker in de hoek, die de aankomst van de treinen aankondigde. Als vrouw van de wereld had ze een krant voor zich uitgeslagen, maar daar las ze eigenlijk niet in. Dat deed ze maar omdat ze dacht dat het goed oogde, een vrouw alleen die de krant las. Eigenlijk keek ze alleen maar naar de foto’s.
Toen de wijzers van de grote klok boven de bar aanwezen dat het half tien was, had ze zorgvuldig haar krant dichtgeslagen en was ze haastig opgestaan. Met versnelde pas was ze naar het perron gelopen, waar ze lichtjes buiten adem was aangekomen, ruim op tijd om de trein vanuit de verte te zien aankomen.
Nu zat ze dus in de trein. Ze had een plekje gekozen op een kleine bank om te voorkomen dat iemand naast haar zou gaan zitten. Niet dat ze daar een hekel aan had. Het ging er haar alleen om dat je niet zelf kon kiezen wie er naast je kwam zitten. In het verleden was ze daarom vaak zelf naast iemand gaan zitten van haar keuze om te voorkomen dat mensen naast háár plaats namen. Maar ze was wel eens teleurgesteld geraakt in haar keuze. Mensen die opeens hun gsm bovenhaalden om luidruchtige persoonlijke gesprekken te voeren, of nog erger om muziek te beluisteren. Of soms bleken ze plotselinge hoestaanvallen te krijgen of kwamen ze te dicht bij haar handtas. De ervaring had haar geleerd dat een kleine bank het beste was. Toen de trein vertrok, voelde ze een vleugje van opwinding door haar lichaam gaan. Uiterlijk was er niets van haar opwinding te zien. Ze was gewoon een vrouw die de trein nam.
(wordt vervolgd)
*** | | donderdag, 10/04/08 18:08 | ***
Eindelijk heb ik een naam gevonden voor mijn gemoedstoestand van het afgelopen jaar en in het bijzonder de afgelopen maanden. Blijkt dat ik als jonge twintiger gewoonweg in mijn quarterlifecrisis zit!
Is me dat even een opluchting. Nu wist ik al wel langer dat ik niet de enige ben die zich dagelijks suf piekert over de eigen, zeer nabije en steeds sneller op me af stevenende toekomst, maar zwart op wit geschreven zien staan waaróm ik het doe doet de mallemolen in mijn hoofd even halt houden.
Al bij al vraag ik me af of ik wel opgelucht moet zijn met mijn quarterlifecrisis. Dat zou betekenen dat ik pessimistisch tegen het leven aankijk en het gevoel heb om van nul te moeten beginnen nu ik spoedig het stof van de schoolbanken van mijn achterwerk zal vegen.
Maar dat gevoel heb ik nu ook eenmaal en dat doet me wederom concluderen: ik zit inderdaad in een quarterlifecrisis.
Nu lijkt zo'n quarterlifecrisis me minder dramatisch dan de ietwat gelijknamige variant die zich afspeelt als mensen schrikken van de eerste rimpels die ze in hun gezicht zien opduiken. Mijn leven moet nog beginnen, ik kan nog zoveel kanten uit. Binnen pakweg twintig jaar heb je huis en kind en hang je letterlijk vast aan het leven.
Maar het is net die oneindigheid aan keuzes - die uiteindelijk geen oneindigheid is want ik zal niet alles kunnen gaan doen wat ik wil - en het vooruitzicht aan het huisje-tuintje-kindje-leven dat ik met vrij grote zekerheid ook ooit zal bezitten, dat me in deze quarterlifecrisis hebben doen belanden.
Op zulke momenten helpt het heus niet om andere jonge twintigers te horen praten over de successen die ze reeds geboekt hebben, de jobvooruitzichten of de dromen die ze hebben. Want zelf heb ik geen successen, geen jobvooruitzichten en de dromen die ik heb zijn dezelfde als de gemiddelde mens s'nachts heeft. Want mijn échte dromen behelzen net datgene waar ik zo bang voor ben ze te hebben: een job, een huis en (later) een kind.
Er moet toch meer zijn dan dat alleen? Moet mijn job dat meer zijn en waar vind ik die job? Wil die job mij wel?
Want die job, dat is de oorzaak van mijn quarterlifecrisis. Iemand met wie ik mijn leven wens te delen, heb ik gevonden. Ik heb zelfs al een servies voor twee, een microgolfoven, een tv met DVD-speler en een glazen kookpot. Ik heb zelfs al een beetje geld dat elke maand mondjesmaat meer en meer wordt.
Maar een job die elke maand 1000 euro oplevert, dat is het begin van mijn leven.
Ik hoop alleen dat het niet ook het begin van het einde ervan is.
*** | | vrijdag, 14/03/08 12:27 | ***
Liefste neefje of nichtje,
laat me je welkom heten op deze wereld. Nu ja, je bent er nog niet. Nog lang niet eigenlijk...
Je bent pas geëvolueerd van een embryo in een foetus, maar toch ben je al mijn neefje of nichtje. Je hebt zelfs al armpjes en beentjes, een hartje, een hoofd, een mondje, en zelfs al vingernagels. Héél kleine vingernagels, maar toch zijn ze er al. Dat weet ik uit een film.
Je zal de eerste zijn van een nieuwe generatie. Als je geboren zult worden, zal je heel wat mensen gelukkig maken. Je mama en papa nog het meest. Je mama wacht al zo lang op je! Je papa zal het niet willen toegeven, maar ook hij wacht al lang op je.
Hij koopt chocolade figuurtjes voor je mama waarin een mama-konijn een baby-konijntje knuffelt en dan zegt hij haar: "Kijk, deze mama ben jij, en dat kleine konijntje, dat is ons kindje."
Je mama en papa zullen niet de enigen zijn die je met open armen zullen ontvangen als je de warmte van je huidige huisje verlaat. Vier tantes en nonkels zullen je staan opwachten en overladen met geschenken, en je kan daar nog twee oma's en opa's aan toevoegen. Drie opa's zelfs... Je moet je mama maar eens vragen hoe dat komt.
En niet te vergeten twee lieve, kleine hondjes. Zij zullen je eerste speelkameraadjes worden.
Ik kan haast niet wachten tot je er bent, of zelfs tot ik je kan zien zitten in mama's buik. Dan kan ik je al voelen schoppen. En als je er dan eenmaal bent, dan kom ik je vaak bezoeken. Want iets van mij, een héél klein iets, zit ook in jou. En dat maakt jou voor mij heel speciaal.
Andere kindjes vind ik lang niet zo interessant, maar jij... jij bent bijzonder.
Tot binnenkort mijn lief neefje of nichtje,
ik zal hier op je wachten.
***
| | dinsdag, 26/02/08 14:10 | Ze houdt niet van verandering.
Ze haat het niet, maar ze schuwt het wel. Ze begrijpt maar niet waarom de tafels deze week anders opgesteld staan dan vorige week, dan anders,... dan normaal. Terwijl een objectieve kijker zou vaststellen dat de huidige opstelling meer ruimte creëert en dat dit een goede zaak is!
Een enkeling laat haar dat weten. De vrouw is enthousiast over de vernieuwing. Maar zij is niet overtuigd. Bij het meisje achter de marmeren toog informeert ze naar de bedoeling van dit alles.
Het meisje begrijpt het eerst niet. De bedoeling van wat?
"Van de tafels! En van die blokken die daar staan. Dat is toch niet praktisch?"
Het meisje kijkt haar vriendelijk aan, doch is zich bewust van de rigiditeit van de oude vrouw die voor haar staat. Vasthouden aan het vertrouwde.. het meisje begrijpt het wel. Maar die blokken, mevrouw, dienen om op te zitten.
"Zitten? Op die blokken? En waar moeten ze dan hun kopje zetten? Dat kunnen ze toch niet vasthouden?"
Het meisje verliest haar geduld niet. Ze ziet niet in waarom iemand een kopje koffie niet even in de hand kan houden. Hoe meer zitplaatsen, hoe beter dat voor hen is. Alle dames hier aanwezig zijn toch al van een gevorderde leeftijd. Die leeftijd waarop je het appreciëert om te kunnen gaan zitten. Een leeftijd waarop sommigen er zelfs van overtuigd zijn dat zij als eersten het recht hebben op een zitplaats.
Dus het meisje legt het haar uit. Maar de vragende blik op het oude gezicht blijft. Ze snapt het niet. Ze houdt niet van verandering.
En dat zal nooit veranderen. |
Gastenboek |
«
‹
(1/0)
›
»
|
Om dit gastenboek te tekenen moet je wel lid zijn en je moet ingelogd zijn, je kan je op deze registreer pagina inschrijven en dan heb je ook ineens een eigen profiel. Indien je al lid bent kan je jezelf rechts bovenaan inloggen
|
|
